لطفی که مایه ى گره کور است 

دور از من و شما به چه منظور است

دشتی زشور و شروه ات آکنده است

پر نغمه هر چه تپه و ماهور است.....

 درپناه قانون...

**********

بارها گفته بودم اين پيمانه پر كنم وكوله بار درويشي از اين خانه بركشم . اما دلبستگي به دوستان و اين صفحه مانع مي شدتا اينكه سال نو آمد و  شبی با خودخلوتی  داشتم چشم انتظار ماندم تا اقبال و بخت با که یار گردد:

عید    نوروز     باستان     آمد               سال گاو  است و گاو  نر به نفیر

  تا که اقبال  و  بخت  یار  شود               گاو  جمشیدو گاو  نه  من شیر 

 به هر تقدير ادامه كار برايم قدري سخت و چندش آور است البته چنان كه در طبيعت اموات است هراز چندي سري مي زنم و از نظرات دوستان باخبر خواهم شد و پست الكترونيكم نيز بروي دوستان گشاده است.مارا با عیبهای کلی ببخشید.تا روزی و روزگار دیگری و حال و هوای تازه تری خدابخواهد بیایم.

  نشانی پست الکترونیکم همانیست که در منوی اصلی وبلاگ قید شده است.  بدرود

"خواب آشفته ی ما لایق تعبیر نبود"

   " ما مردم ایران همه با هوش و زرنگیم...."

 "دولت آنست که بی خون دل آید به کنار....."

 "دولت طلبی سبب نگه دار           با خلق خدا ادب نگه دار"

" دولت   فقر   خدایا   به   من      ارزانی  دار     

           که این کرامت سبب حشمت و تمکین من است"

(این بیت خواجه شمس الدین حافظ را پیشتر گفتم مرحوم "محزون " پدر بزرگم به قلم گچ و  خط نستعلیق در رف مجلسی مرحوم ملا عبدالله نوشته بودند.

پاییز شد و مهر شد و فصل دگر شد  

                            آویزه ی  یخ  از  سر میزاب  به  در شد

گیتی که دوازده پسر پیر ش یک یک  

                             سر کرده  و  آوازه  بدر  کرد و پدر شد

بر خواسته  تا باز  چه رنگ آوری آرد     

                       جز  خون  جگر كو  چه نصیب دل تر شد

شيرين نشد از چشمه ي نوشين لب خسرو

                     ز آن تلخ تر آن شهد كه در كام شكر شد 

موسي و عصا و يد بيضا همه سهلست

                           با  آتش  طوري  كه به اندام شجر شد

از چشم فلك بينم  و افسوني  ايام

                           بر چشم من  آن تير كه بر تير دگر شد

خوش بود بهشتی لب کشت و می و مینا

                         عیشی که به یکباره هدر رفت و دو در شد

  ما بی خبر و مست و پلاس چمن آنگه

                         یک جمع گريز ان  تو  مگو   گشت خبر شد

کو  عمر   دگر   پایه   شوم    دوزخیان   را

                         که این عمر به  پاتوق  سر کوی  و گذر شد

 چون خوشه ی جو خم شده ام سر بگریبان

                         نغزی همه  سر تا به قدم  طوق و  کمر شد

این نیز شوخی طبیعت که فقط یک لحظه از سال چنین تصویری در آب شکل می گیرد

 در پست الكترونيكي جديدي كه از دوست صاحب ذوق و هنرمند م مهندس ملازم در يافت كردم حكايتي زيبا و به مورد آمده بود كه شايسته ديدم در اينجا درج شود اميدوارم خواننده محترم از اينكه روش نگارش وبلاگ از يك دستي به تنوع و گوناگوني روي كرده است رضايت خاطر داشته باشند:

یکی از سناتورهای معروف آمریکا، درست هنگامی که از درب سنا خارج شد، با یک

اتومبیل تصادف کرد و در دم کشته شد.

  روح او در بالا به دروازه های بهشت رسید و سن پیتر از او استقبال کرد. «خیلی خوش آمدید. این خیلی جالبه. چون ما به ندرت سیاستمداران بلند پایه و مقامات رو دم دروازه های بهشت ملاقات می کنیم. به هر حال شما هم درک می کنید که راه دادن شما به بهشت تصمیم ساده ای نیست»

  سناتور گفت «مشکلی نیست. شما من را راه بده، من خودم بقیه اش رو حل می کنم»

  سن پیتر گفت «اما در نامهء اعمال شما دستور دیگری ثبت شده، شما بایستی ابتدا یک روز در جهنم و سپس یک روز در بهشت زندگی کنید. آنگاه خودتان بین بهشت و جهنم یکی را انتخاب کنید»

  سناتور گفت «اشکال نداره. من همین الان تصمیمم را گرفته ام. میخواهم به جهنم بروم»

  سن پیتر گفت «می فهمم. به هر حال ما دستور داریم. ماموریم و معذور»

  و سپس او را سوار آسانسور کرد و به پایین رفتند. پایین ... پایین... پایین... تا اینکه به جهنم رسیدند.

  در آسانسور که باز شد، سناتور با منظرهء جالبی روبرو شد. زمین چمن بسیار سرسبزی که وسط آن یک زمین بازی گلف بود و در کنار آن یک ساختمان بسیار بزرگ و مجلل. در کنار ساختمان هم بسیاری از دوستان قدیمی سناتور منتظر او بودند و برای استفبال به سوی او دویدند. آنها او را دوره کردند و با شادی و خنده فراوان از خاطرات روزهای زندگی قبلی تعریف کردند. سپس برای بازی بسیار مهیجی به زمین گلف رفتند و حسابی سرگرم شدند. همزمان با غروب آفتاب هم همگی به کافهء کنار زمین گلف رفتند و شام بسیار مجللی از اردک و بره کباب شده و نوشیدنی های گرانبها صرف کردند. شیطان هم در جمع آنها حاضر شد و همراه با دختران زیبا رقص گرم و لذت بخشی داشتند.

به سناتور آنقدر خوش گذشت که واقعاً نفهمید یک روز او چطور گذشت. راس بیست و چهار ساعت، سن پیتر به دنبال او آمد و او را تا بهشت اسکورت کرد. در بهشت هم سناتور با جمعی از افراد خوش خلق و خونگرم آشنا شد، به کنسرت های موسیقی رفتند و دیدارهای زیادی هم داشتند. سناتور آنقدر خوش گذرانده بود که واقعا نفهمید که روز دوم هم چگونه گذشت.

  بعد از پایان روز دوم، سن پیتر به دنبال او آمد و از او پرسید که آیا تصمیمش را گرفته؟

سناتور گفت «خوب راستش من در این مورد خیلی فکر کردم.. حالا که فکر می کنم می بینم بین بهشت و جهنم من جهنم را ترجیح می دهم»

  بدون هیچ کلامی، سن پیتر او را سوار آسانسور کرد و آن پایین تحویل شیطان داد. وقتی وارد جهنم شدند، اینبار سناتور بیابانی خشک و بی آب و علف را دید، پر از آتش و سختی های فراوان. دوستانی که دیروز از او استقبال کردند هم عبوس و خشک، در لباس های بسیار مندرس و کثیف بودند. سناتور با تعجب از شیطان پرسید «انگار آن روز من اینجا منظرهء دیگری دیدم؟ آن سرسبزی ها کو؟ ما شام بسیار خوشمزه ای خوردیم؟ زمین گلف؟ ...»

  شیطان با خنده جواب داد: شما كه خود به اين گونه بازيها خوب  واقفيد!

«آن روز، روز تبلیغات بود...

امروز دیگر تو رای دادی !».

 دوستاني كه به سن وسال ما هستند حتما داستان عبدالله بري و عبدالله بحري را در فارسي دبستان خوانده اند من اينجا تصاوير موجودي شگفت انگيز كه بعد از سونامي بر ساحل بجا مانده بوده است مي گذارم و اطمينان مي دهم  كه از فتوشاپ يا ديگر فنون تصوير پردازي در آنها خبري نيست.

دوش مغر ب به خانه من تنها        رو به  قبله نشسته با وضو بودم

سفره ي دل چو عابران در پيش      باز  و  خود گرم   گفتگو بودم 

 گربگويم چه گفته ام  با خويش      جز كه   ديوانه ام    نمي گوييد    

 من  همين  طور  نيز   متهمم       گر چه  بي راه  هم  نمي گوييد

نقل  دلداگي  و   دلتنگي  است      آخر    انجام   ماجراي  خودم

"قصه العشق  لا نفصام لها"       بين  من  باشد  و  خداي خودم

  غره بودم من  نصحيت گوي       دل  پر  زخم   در  چه  كار آيد             

نازنيني  دلم به  دست   آورد        كه از او کار    بي شمار آيد

سبزه   بر دست  و  بر لب  جو ی             گفتم: "همشیره "چهره کرد نژند

  چشم در چشم و شیطنت آمیز             مادرش  زد  به    نازکی    لبخند

 او به بازی و سرخوشی سرگرم      سالها رفت  و  رفت   روز به روز     

من  به  امید   وصل   و  دیدارش       چشم بر گرد  راه مانده هنوز

پافشاری نمی کنم ز این بیش          كه   دلم  دست   آشنا  مانده

شايد هم  در برو  بياي  زياد             دل من لای  دست  و پا  مانده

 عید    نوروز     باستان     آمد               سال گاو  است و گاو  نر به نفیر

  تا که اقبال  و  بخت  یار  شود               گاو  جمشیدو گاو  نه  من شیر 

خوبان که لاف  عاشقی   اغلب  نمي زنند         با ما که می رسند  به مذهب* نمي زنند

شيريني   شكر   همه   از ذوق كودكيست        ديگر  به  سن  ما به شكر لب نمي زنند

بر  ما   زبان  ز  روي  سفاهت   گشوده اند        دردي كشان  كه  باده  مرتب  نمي زنند

گفتند   سیب  غبغب   و   پستان   نار وش*        فردوس  را  که طاق به غبغب نمی زنند

گاهي به جام باده  روشن كه حاجت است        يك جرعه را به جز  به دل  شب  نمي زنند

عاقل  مگر  نه  عاقبت     انديش   آبروست        پس  قید  آن  به  خاطر  منصب   نمي زنند  

دنيا   به   كام   مردم   دنيا   لذيذ   هست         پروا    گران   لجام    به  مركب    نمي زنند  

 مسجد  برای   زهد   فروشان    گذاشتيم         از  سنگ  آب*  کاسه  دگر تک* نمی زنند

 میدان صحبت   است زما تا به  روز  حشر          پس  نخ نما  که  دم  ز مصاحب  نمی زنند

 نغزي   فدای  حرمت   شیران   پاک    زاد           كه  آنان   دگر  محک  به  مجرب نمی زنند

  این بیت را اصلاح می کنیم:

 پشت بر پشت هم دهیم به مهر        تا  رسانیم  خویش  بر د  یوار

بنابر این اینگونه  تعاون ملموس تر و محسوس تر خواهد بود

در یکی از غزلهایم  در پستهای آرشیوی داشتم :" چو انجیر معابد پای تا سر ریشه در انگیزه ی خاکم "

 این  هم عکسی از یک انجیر معابد واقعی

 * به مذهب=اصطلاحیست که از آن ابدا و هرگز برداشت می گردد

* نار وش= انار گونه  شبیه انار

*سنگ آب = کاسه های سنگی بزرگی که برای ذخیره آب درون مساجد می گذاشتند

* تک زدن = اصطلاحیست که اخیرا برای بلند کردن و دزدیدن کاربرد یافته است

فرخنده ميلاد سرور كائنات ،اشرف مخلوقات،خاتم المرسلين،پيام آورنده وحي ودين،حضرت محمد امين(ص)وسلاله پاكش موسس مذهب جعفري حضرت امام جعفر صادق(ع)را تبریک و تهنيت عرض مي نمايم.

الو... الو ... سلام

کسی اونجا نیست ؟؟؟

مگه اونجا خونه ی خدا نیست ؟

پس چرا کسی جواب نمیده ؟

یهو یه صدای مهربون بگوش كودك نواخته شد! مثل صدای یه فرشته ...

- بله با کی کار داری کوچولو ؟

خدا هست ؟ باهاش قرار داشتم، قول داده امشب جوابمو بده

- بگو من میشنوم

کودک متعجب پرسید : مگه تو خدایی ؟ من با خود خدا کار دارم ...

- هر چی میخوای به من بگو قول میدم به خدا بگم

صدای بغض آلودش آهسته گفت یعنی خدام منو دوست نداره ؟؟؟

- فرشته ساکت بود. بعد از مکثی نه چندان طولانی گفت نه خدا خیلی دوستت داره. مگه کسی میتونه تو رو دوست نداشته باشه؟

بلور اشکی که در چشمانش حلقه زده بود با فشار بغض شکست و بر روی گونه اش غلطید و با همان بغض گفت : اصلا اگه نگی خدا باهام حرف بزنه گریه میکنما ...

بعد از چند لحظه هیاهوی سکوت شكسته شد :

ندایی صدایش در گوش و جان كودك طنین انداز شد : بگو زیبا بگو. هر آنچه را که بر دل کوچکت سنگینی میکند بگو ...

دیگر بغض امانش را بریده بود بلند بلند گریه کرد و گفت : خدا جون خدای مهربون، خدای قشنگم میخواستم بهت بگم تو رو خدا نذار بزرگ شم تو رو خدا ... چرا ؟ ولی این مخالف با تقدیره. چرا دوست نداری بزرگ بشی؟

آخه خدا من خیلی تو رو دوست دارم قد مامانم، ده تا دوستت دارم. اگه بزرگ شم نکنه مثل بقیه فراموشت کنم؟ نکنه یادم بره که یه روزی بهت زنگ زدم ؟ نکنه یادم بره هر شب باهات قرار داشتم؟ مثل بقیه که بزرگ شدن و حرف منو نمی فهمن. مثل بقیه که بزرگن و فکر میکنن من الکی میگم با تو دوستم. مگه ما با هم دوست نیستیم؟ پس چرا کسی حرفمو باور نمیکنه ؟ خدا چرا بزرگا حرفاشون سخت سخته؟ مگه اینطوری نمی شه باهات حرف زد ؟!

خدا پس از تمام شدن گریه های کودک : آدم ، محبوب ترین مخلوق من ، چه زود خاطراتش رو به ازای بزرگ شدن فراموش میکنه ، کاش همه مثل تو به جای خواسته های عجیب من رو از خودم طلب میکردند تا تمام دنیا در دستشان جا میگرفت. کاش همه مثل تو مرا برای خودم و نه برای خودخواهی شان میخواستند. دنیا خیلی برای تو کوچک است ... بیا تا برای همیشه کوچک بمانی و هرگز بزرگ نشوی ...

و کودک کنار گوشی تلفن، درحالی که لبخندی شیرین بر لب داشت در آغوش خدا به خوابی عمیق و شگفت انگیز فرو رفته بود ...

گل پای مانده در گل.....

 مشکل فتاده مشکل....

                  دستی زکار شسته .....

                           دستی نهاده بر دل...

                                                                            ****

                                                          (         اصلاحات اصولی...        )

                                       پاسخ جالب آلبرت انيشتين به مريلين مونرو

 اربعین شهدای تف به سوگواری می نشینم و دامن دامن بر بی کسی خود گریه می کنم  زمان زمان در این زخم کهنه ی تاریخ به حسرت می نگرم و اندوه می خورم کاش در من نیز لیاقت شهادت در پیش گام تو باشد بیایید باهم اين نوحه ي سوزناك قديمي را زمزمه كنيم و به گریه بنشینیم.

اربعين شد      اي عزيزان   

زينب آمد           زار ونالان

بر سر قب..       ر شهيدان  

تربت شاه در بر گرفته             اين عزا را زنو سر گرفته....       

                                          *****

روزها گذشت و گنجشک با خدا هیچ نگفت، فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان اين گونه مي‌گفت: مي‌آيد، من تنها گوشي هستم كه غصه‌هايش را مي‌شنود و يگانه قلبي‌ام كه دردهايش را در خود نگه مي‌دارد و سر انجام گنجشك روي شاخه‌اي از درخت دنيا نشست.

فرشتگان چشم به لبهايش دوختند، گنجشك هيچ نگفت و خدا لب به سخن گشود:"با من بگو از آنچه سنگيني سينه توست".

هم شعر هم ترانه چه زیبا سروده ای

                    چیزی   شبیه  درد  دل  ما سروده ای

یک نغمه یا که گوشه ای از درد من نبود

                   گویی  مرا   ز  درد    سراپا   سروده ای

امشب  درون خود به تفکر نشسته ام

                   شعری  برای  این  دل  تنها  سروده ای؟

هرجا که می روم غم تنهاییم ز پی

                 ما خود سروده ایم  چه بی جا سروده ای!

این قصه های کهنه به دردم گواه نیست

                   اینها    برای    مردم   دنیا     سروده ای

شعری بگو که خنجرش از پشت می خورد

                  شعری که تشنه  بر لب  دریا سروده ای

شعری بگو که غصه ی من مو به مو در آن

                   روشن  نه  با اشاره و ایما سروده ای

امروز  اعتماد  من  آسان  شکسته اند

                 شعر از  برای  مردم  فردا   سروده ای؟

نغزی  بجان   رسید ولی  آرزو نکرد

                 از  منشیان   دفتر    بالا    سروده ای

                                        (این هم نگارنده با یادی از عیدفطر سال ۸۶ )

این رباعی نیز یادگاری برای دوستی که درویش پروریدن را از خاطر برد :

ای دیدن  رویت  شده  عیدانه  ما       از  عطر تنت  پر گل و مل  خانه ما

با هر نفس شمال جان می گیرم       پر می کند   از بوي   تو  پيمانه ما

http://www.mesile65.blogfa.com/

 در ستون نظرات دو لغت زیبا اما فراموش شده ی زبان فارسی پرسیده بودند و من شایسته دیدم این نکته را در اینجا نیز درج کنم شاید برای خواننده جالب  توجه و مفید باشد  ( سابق بر این در فرصتی که در زد و بندهای تفوق جویانه دنیاداران برایم پیش آوردند و مدت سی و دو ماه خانه نشین  ام کردند و آب و دانه زن و بچه ام را بریدند توانستم در ریشه یابی لغات فارسی در لهجه مردم دشتی به نکات خوبی برسم و چیزی در حدود دو سه هزار لغت را ریشه یابی کردم و در سر رسید هایی نوشتم که اگر خداوند خواسته بود و آنشب از رنج چندین ساله  رها می شدم حتما این همه نیز نابود می شد جالب است و قتی این بیت را از عزیز ی می خواندم به خود می گفتم چه بی معرفتی است که  انسان موهبت الهی را پس بزند :

" من به مردن راضیم اما نمی آید اجل                 بخت بد بین کز اجل هم ناز می باید کشید"

 و الان خود به این جایگاه رسیده ام   )

 اما پرسیده بودند  معادل لغات "کم سرک "با ضمه اول و سکون میم و ضمه سین و فتحه بر رائ و سکون کاف چیست : با تقدیر به شکم سریدن و خود را به جلو کشانیدن همان سینه خیز  متداول فارسی است .

 و دیگر اینکه" کلا وردک" یا" کلا بردک" چیست: حجمی از کلوخ است که بر در آشیانه سوسمار بر روی هم می چینند و همین که سوسمار از آشیان بیرون جهید این کلوخها که آن را برد  (با حرکت فتحه روی بائ )نیز خوانند فرو می ریزد و در آشیانه را مسدود می کند و سوسمار را دنبال کرده آن را شکار می کنند .

که شاید این هم نشانی از طبیعت بدوی و عروبیت مردم ما باشد با این تفاوت که جوانان ما به منظور سرگرمی و جلو گیری از ضرر و زیانی احتمالی که این جانور بی آزار ممکن است برساند( که آن هم کاریست نکوهیده )آن را شکارمیکنند اما اعراب همچنان این حیوان را صید و آن را طبخ  کرده و میل می کنند (مزاجتان پاک باشد) .

 کل با کسره کاف و سکون لام  و کل کلا با کسره کاف و فتحه لام و باز کسره کاف دوم (در شمال ایران) اصطلاحی است که به  بردها یا سنگهای بر هم چیده ای گویند که  برای نشان گذاری مرز اراضی مشترک از آن استفاده می شود در لهجه مردم دشتی به تصحیف بردک را وردک گویند و به تشبیه بازیی را گویند که چندین نفر برسر هم دیگر بایستند و نهایتا فرو غلتند. "

 شاهد برای صید سوسمار و روزی پر برکت از صید این جانور بیابانی :

    و عرضه مستقیم در بازار مسلمین  (با پوزش از خوانندگان محترم )این تصاویر را زدم تا توقعات و انتظارات خود نسبت به برادران ایمانی عربمان در حجاز و شبه جزیره محدود به حدودی شود که پیوسته موجب تاسف نباشد

و شاهد برای کلا بردک  که نوشتم بازیی است در منطقه جنوب و مشخصا  دشتی  از استان بوشهر البته این تصاویر  از نوع چینی اش می باشد:

  ***************

ديگر به  سينه نيز  دلم   تن نمي دهد

                پاها   مجال  خسته  به رفتن نمي دهد

 گز گز  کنان  تمام  تنم  را  گرفته  درد

                  دردم امان به یک سرسوزن نمی دهد

 بغض  گلو  كپك  زده  از  ساليان   دور

                  ديگر  دلي  نشان زشكستن نمي دهد

نغزی غبار و دود و دم و های هوی شهر

                 دست  و  دل  ستاره شمردن نمی دهد

       نمی دانم آن آخر زمانی که خیر سرمان وعده داده اند همین است یا اینکه حالا حالاها باید آب تلخ کامیهایمان کوفت کنیم و قورت دهیم من با اینکه مدتیست سخت خسته و درمانده شده ام اما جسته گریخته از اخبار روز هم چندان بی خبر نمانده ام خدا را شما یک شب به این تلویزیونها ببینید چه درنده خوییهایی که در غزه جریان دارد   من کاری به سیاست بازان ندارم دلم به حال این کودکان بیگناهی می سوزد که...   

                 *********

كاشكي مي آمد از نو همصدا با گريه و خنده

عشق او  در قالبم  جوشان و مهر او  فزاينده

                           نز پريشاني ديگر در خاطرم  يادي نه از كينه

                            نز پشيماني دل غمگين  بي پروايش  آكنده

کاش   می فرسودم   از فردا  و  فرداهای   نامعلوم

بی دریغی می شکستم  غصه ی پر درد      آینده

                   چهره ام   ناباورانه  پر   ز  تردید  است و کامم  تلخ

                 كاشكي مي ديد این چشمان پرسشجوي پرسنده

 آه  این  رنج  و سکوت  درد  افزا با نگاهی  سرد

 باز  می کاهد   ز  نفرت  در  دلم   مهر   فروزنده  

                زهر   این   ناشاد  کامی در  مذاق و   طبع   من   آلود    

                دور  باد ا  این    فریب   و   فتنه ها    از   هر    تنابنده

یاد باد آن روزگارانی که نغزی  شعر  تر می گفت

و  او  به  تایید  نظر بشکفته  بود از مزه  و خنده

     شهادات بزرگ آزاده تاریخ بشریت بر آزادمردان جهان تسلیت باد

کم کم    برای    رفتن  من    دیر  می شود          درد    درون   سینه   نفس گیر   می شود

در سینه در د   سوزن   سوزن   گرفته   بود          سوز ی  که رفته رفته  کنون  تیر  می شود

دیگر    دلم      برای      نگاهی     نمی تپد         دل خوش نشین  خانه ی زنجیر  می شود

بر   من   مدم    فسانه    فریبم    نمی دهد        این  آب  دید گان  که  سرا   زیر   می شود

آن همدمی که شیره ی  جانم  چشیده  بود        دیدی  به  جان  خسته من شیر می شود؟

قاب ُ  اتاق   و   آیینه ای    قد   نما   در   آن         عکسی که نقش من و تو تصویر می شود

سنگینی    نگاه    دو    تا    کودک     صغیر         بر   دل   فتاده  مایه ی    تاخیر  می شود

پرورد گان    ناز  و  نم  دل   به پیش  چشم         چون  اشک  بر اراده ی من چیر می شود

اشک   است  همدم  شب   بی انتهای من        آن نیز  هم  ز  بودن   من  سیر می شود

نغزی  از   این   تنوره  *بنوشد  سموم  مرگ       شیرین حکایتی است که تعبیر می شود     

*در خواب دچار گاز گرفتگی شده بودم ظاهرا تنوره بخاری به کنار رفته بود مرحوم پدر بزرگ را به خواب دیدم که با پرخاش مرا از خواب بیدار کرد و حال خوشی بود که نا تمام ماند         

میلاد پیامبر رافت و رحمت عیسی مسیح علی نبینا و آله و علیه السلام بر جهانیان مبارک باد

زيباترين قلب

 

روزي مرد جواني وسط شهري ايستاده بود و ادعا مي كرد كه زيبا ترين قلب را درتمام آن منطقه دارد

جمعيت زيادی جمع شدند. قلب او كاملاً سالم بود و هيچ خدشه‌اي بر آن وارد نشده بود و همه تصديق كردند كه قلب او به راستی زيباترين قلبي است كه تاكنون ديده‌اند. مرد جوان با كمال افتخار با صدايي بلند به تعريف قلب خود پرداخت.

ناگهان پير مردي جلوي جمعيت آمد و گفت كه قلب تو به زيبايي قلب من نيست. مرد جوان و ديگران با تعجب به قلب پير مرد نگاه كردند قلب او با قدرت تمام مي‌تپيد اما پر از زخم بود. قسمت‌هايي از قلب او برداشته شده و تكه‌هايي جايگزين آن شده بود و آنها به راستی جاهاي خالي را به خوبي پر نكرده بودند براي همين گوشه‌هايی دندانه دندانه درآن ديده مي‌شد. در بعضي نقاط شيارهاي عميقي وجود داشت كه هيچ تكه‌اي آن را پرنكرده بود، مردم كه به قلب پير مرد خيره شده بودند با خود مي‌گفتند كه چطور او ادعا مي‌كند كه زيباترين قلب را دارد؟
مرد جوان به پير مرد اشاره كرد و گفت تو حتماً شوخي مي‌كني؛ قلب خود را با قلب من مقايسه كن؛ قلب تو فقط مشتي رخم و بريدگي و خراش است .

پير مرد گفت: درست است. قلب تو سالم به نظر مي‌رسد اما من هرگز قلب خود را با قلب تو عوض نمي‌كنم. هر زخمي نشانگر انساني است كه من عشقم را به او داده‌ام، من بخشي از قلبم را جدا كرده‌ام و به او بخشيده‌ام. گاهي او هم بخشي از قلب خود را به من داده است كه به جاي آن تكه‌ي بخشيده شده قرار داده‌ام؛ اما چون اين دو عين هم نبوده‌اند گوشه‌هايي دندانه دندانه در قلبم وجود دارد كه برايم عزيزند؛ چرا كه ياد‌آور عشق ميان دو انسان هستند. بعضي وقتها بخشي از قلبم را به كساني بخشيده‌ام اما آنها چيزی از قلبشان را به من نداده‌اند، اينها همين شيارهاي عميق هستند. گرچه دردآور هستند اما ياد‌آور عشقي هستند كه داشته‌ام. اميدوارم كه آنها هم روزي بازگردند و اين شيارهاي عميق را با قطعه‌ای كه من در انتظارش بوده‌ام پركنند، پس حالا مي‌بيني كه زيبايي واقعي چيست؟
مرد جوان بي هيچ سخني ايستاد، در حالي كه اشك از گونه‌هايش سرازير مي‌شد به سمت پير مرد رفت از قلب جوان و سالم خود قطعه‌ای بيرون آورد و با دستهاي لرزان به پير مرد تقديم كرد پير مرد آن را گرفت و در گوشه‌اي از قلبش جاي داد و بخشي از قلب پير و زخمي خود را به جاي قلب مرد جوان گذاشت .

مرد جوان به قلبش نگاه كرد؛ ديگر سالم نبود، اما از هميشه زيباتر بود زيرا

  قطعه صدای پای منتظر در قدر دانی از منتظر الزیدی خبرنگار رشید عراقی که رییس جمهور آمریکا را خاکمال کرد 

دو لنگه  كفش  كه  آن  منتظر  چكاند  از پيش     

              به گوش من كه صفيرش صداي پاي منتظر است

گمان مكن كه كم  است اين ز رمي  درجمرات  

              مگر كه انتفاضه نه نوعي ز  رمي در جمره است

 نه اینکه راندن شیطان نمود حج  قبول است

              شکستن  بت  و  شیطان فقط   نه با  تبر  است

 هنوز کام یتیمان ز بوسه های پیاپی                                                                

              که   زد  نعال   تو  بر  فرق  بوش  پر  شکر است

       البته خوشبختانه در این خصوص ما و کشورهای پیشرفته دنیا همپایه ایم چرا که در گزارشهای   اولیه خبر از چند فقره شکستگی دست و پشت و پهلوی الزیدی شنیدیم                                                  

                           یلدا به شیرین کامی شما مبارک باد

و دو رباعی  هم برای دل "بی تش کبابم"

**************************

دل در بر من  نهان  چو  برف  و عسل است

گرماي  تو در  سينه ي  من  نه   بغل است

اين   سرخي   رو ي   از   اثر   گرمي  مي

و از عشق  تو سرتا سر من  مشتعل است

 ******

گفتيم   دگر   روي   هوسبازي   نيست

اين  شيفته  را  خاطر دمسازي  نيست

در صحن  چمن  نغمه ی  آوازي  نيست

يعني به چمن چون توگل  نازي نيست؟

****

   روز عيد غديرخم از شريف ترين اعياد امت من است.
                                                      پیامبر اکرم(ص) 

         
                                          

هان! ای مردمان! علی را برتر بدانید، که او برترین انسان از زن و مرد بعد از من است... هرکه با او بستیزد و بر ولایتش گردن ننهد نفرین و خشم من بر او باد. (خطبه ی غدیریه) 
 
            

 اگر خلق عالم علی را می شناختند ، دوستش میداشتند و اگر خلق عالم علی را دوست میداشتند،جهنم آفریده نمیشد .                     

این حادثه را بسیاری از عالمان اهل سنت در کتاب های خود آورده اند به گونه ای که گفته می شود این روایت در زمره روایات متواتر است که تردیدی در آن وجود ندارد. دانشمندان اهل سنت که حدیث غدیر را در کتاب های خود با صراحت بیان کرده‌اند، عدة کثیری هستند که به عنوان نمونه از جمعی از آنان نام می‌بریم:
-1 حافظ ابونعیم اصفهانی در کتاب ما نزل من القرآن فی علی (بنقل از خصائص صفحه 29).
-2 ابوالحسن واحدی نیشابوری در اسباب النزول صفحه 150.
-3 حافظ ابوسعید سجستانی در کتاب الولایه ( بنقل از کتاب طرائف).
-4 ابن عساکر شافعی ( بنا بنقل درالمنثور جلد 2 صفحه 298).
-5 فخر رازی در تفسیر کبیر خود جلد 3 صفحه 636.
-6 ابواسحاق حموینی در فرائد السمطین.
-7 ابن صباغ مالکی در فصول المهمة صفحه 27.
-8 جلال الدین سیوطی در درالمنثور جلد 2 صفحه 298.
-9 قاضی شوکانی در فتح القدیر جلد سوم صه 57.
-10 شهاب الدین آلوسی شافعی در روح المعانی جلد 6 صفحه 172.
-11 شیخ سلیمان قندوزی حنفی در ینابیع المودة صفحه 120.
-12بدر الدین حنفی در عمدة القاری فی شرح صحیح البخاری جلد 8، صفحه 584.
-13 شیخ محمد عبده مصری در تفسیر المنار جلد 6 صفحه 463.

به  پای   ما  و  تو  کردند   زخمهای    غدیر        به  گردن  من  و  تو  تا  به  انتهای  غدیر

نه  یک  هزار   نه صد بود  نه  صد و بیست        که   بر  زمین   بنهادند    گفته های  غدیر

نه مشت بود که  صد  مشک خون پیمبر  برد       ز دست  امت   خود   تا   بر  خدای  غدیر

وداع  کرد  حرم  را  و  رو  به   ره     بنهاد          که  رهبری    دو  عالم   دهد   ولای غدیر

رساند  خیل  و  قوافل   ز  چهار   سوی  بلند      صلا به صیت  رسا  را  به  تا به تای غدیر

نه  خطبه  را  که  دو   صد احتجاج   پیغمبر        هنوز  می شنود   دل   ز  جا به جای غدیر     

رخت به رنگ گل رنگ و رو پريده ي خورشيد

               من  آسماني ام  اي  قرص  نو  دميده ي  خورشيد

بيا   و  مرحمتي  كن   به  جاي   اين   دل   سردم

                بيار  لب  كه   لبم  پر   كند   بريده ي    خورشيد

ملول  گشت  دل  از   خاطرات  و   اميد    است

                به  كام  دل برسد جرعه اي   چكيده ي خورشيد

مرا  به   دست  شبیخون   کاسه های   پیاپی

                 برد به  شعشعه ی   تو  به تو  تنیده ی  خورشید

هزار     نکته ی   ننموده     از     کتاب     الهی

               که مو به مو همه درج است در جریده ی خورشید

چه حاجتم   به  سر  دست  رفتن ا ز بر  جانان

                 به سر و دست چه حاجت بر  آرمیده ی خورشید

اگر چه سخت به جان آمدم ولي به عالم و آدم

                 نديده  كس كه ببينم  به جز به ديده ي خورشيد

دو  باره  حرف   دلت  را   فرو   مخور   نغري

               تو  را  به  پيرهن  از  رو  به رو  دريده ي  خورشيد

       دوبیتی:

خدایا   پایمال   و   ذال  مرگیم*            اسیر و خوار و کور ساز و برگیم

زده  سیلاب  صحرا  تا به صحرا              به زحمت ما ز طوفان و تگرگیم

                                        ******

نه ام مذ بی هقالی بیت نه خرگی            نه امیدم و کرکن  دی  نه کرگی*

مو  خم  دونم   و   پهنای  دل  خم             که دردی نی چو درد ذال مرگی*

این دو بیتی را به لهجه مردم دشتی سروده و گذاشتم اگر چه به لحاظ ریشه یابی زبان و لهجه های فارسی خالی از لطف نیست اما تا کنون در این خصوص امساک داشته ام چرا که همه خوانندگان به لهجه ما آشنایی ندارند و تقریبا خارج از استفاده می ماند برای همین هم برگردان آن را در زیر می آورم

:( ام مذ بی= مرا آمذه بودیا به عبارتی می خواستم  -به تلفظ "ذ "توجه کنید و این مصرع ازاشعار کلاسیک اولیه ای که  به زبان فارسی ثبت شده است "آهوی وحشی که به صحرا روذا" را به خاطر بیاورید- ) می خواهم  که نه هقالی باشدو نه  خرگی ( هقال همان قارچ است و هقالی آن زمینی را گویند که در آن قارچ میروید و خرگی آن زمینی راگویند که درختچه خرگ در آن می روید. و خرگ درختچه ای با گل بنفش و برگهایی بیضی شکل  شیر دار  است که شیره سپید رنگ  آن بسیار تلخ می باشد وبه چندین نوع مختلف می روید نوع معروف آن همان است که در زبان عرب آن را استبرق گویند).

:نه به خربزه کال و کرک  دیگر امیدی دارم   و نه به الاچیقی که در مزرعه خربزه کاری برپا می کنند. چشم امید است(در فرهنگ جهانگیری کرک را با حرکت فتحه کاف و رائ آورده است اما در لهجه ما با فتحه اول و سکون رائ و آخر تلفظ می شود و جالب این است که جمع آن کروک  یعنی شبیه به جمع مکسر عربی جمع بسته می شود و معمولا کروک و پروک با هم آورند که پروک به معنی پژمرده  و مفرد است  )

: من خود می دانم و پهنای دل من می داند 

:   که دردی مانند درد ذلیل مردن نیست

با پوزش از خوانندگان محترم                    

چندي پيش يكي از دوستان كه سابقه دوستي قديم داريم. با يك دنيا حجب و شكستگي اين غزل زيبا را به من داد و از من خواست  به آن به ديده تصحيح نگاه كنم . دو نكته در ميان آمد اول من تا پيش از آن به نازك طبعي و روحيات لطيف اين مرد واقف نبودم و دوم همانطور كه گاه نيز ياد آور شده ام من در آشنايي با اصول و ظرافتهاي اين قوم-شعرا- مي توانم در حد محفوظاتم چيزي بگويم و بنويسم اما اعتقادم در اين خصوص آن است كه شاعر دوچرخه سواريست كه كمك چنداني در اين فن از ديگران نمي گيرد. و مهارتش وابسته به تلاش و تمرين خود اوست. بگذريم. من درج  اين غزل شيوا را در اينجا به نشانه  پاسخي به اظهار محبت ايشان خالي از لطف نمي دانم.

خوب  رويي  كه   از  رخش  پرتو  بگيرد  مشتري

              چشم مخمورش  گرفته عشق  ما را  سرسري

دست  ما بر دست و او  را چشم درچشم رقيب

             مردم  از  غيرت  كه  زنگي  عشق   بازد   با  پري

سهره ي  جانم  گرفته  پر  كه  بگريزد ز تن

             تا   برد    فرمان   در این    هنگامه ي    فرمانبري

اي دريغا  كي  زدل غافل شدي كش در ربود

            ساقي  سيمين  عذاري   سست  پيمان   كافري

در كمند  حلقه ي  زلفش  گرفتار  است   دل

           همچو انگشتي  كه  مي ييچد   بر   او  انگشتري

كي  شود  شب تا كه گيرم  دامنش  با التماس

           بلكه   با   ما  باز   گيرد   شيوه ي   عشو ه گري

هر سحر تا  صبح سر بر سجده دارم  تا كنم

          ياد   آن    پيمان   شيرين   را   به   وي  ياد  آوري

جام غم بايد كشيدن سر كه  اين  محنت سرا

          قصه ي   موسي  و طور  است و حديث  سامري

اي "فنا" بگذرزجام وصل كه اندرراه عشق

       زهر هجران  بهتر  آن باشد  كه  بي  ساقي خوري