پاییز شد و مهر شد و فصل دگر شد  

                            آویزه ی  یخ  از  سر میزاب  به  در شد

گیتی که دوازده پسر پیر ش یک یک  

                             سر کرده  و  آوازه  بدر  کرد و پدر شد

بر خواسته  تا باز  چه رنگ آوری آرد     

                       جز  خون  جگر كو  چه نصیب دل تر شد

شيرين نشد از چشمه ي نوشين لب خسرو

                     ز آن تلخ تر آن شهد كه در كام شكر شد 

موسي و عصا و يد بيضا همه سهلست

                           با  آتش  طوري  كه به اندام شجر شد

از چشم فلك بينم  و افسوني  ايام

                           بر چشم من  آن تير كه بر تير دگر شد

خوش بود بهشتی لب کشت و می و مینا

                         عیشی که به یکباره هدر رفت و دو در شد

  ما بی خبر و مست و پلاس چمن آنگه

                         یک جمع گريز ان  تو  مگو   گشت خبر شد

کو  عمر   دگر   پایه   شوم    دوزخیان   را

                         که این عمر به  پاتوق  سر کوی  و گذر شد

 چون خوشه ی جو خم شده ام سر بگریبان

                         نغزی همه  سر تا به قدم  طوق و  کمر شد

این نیز شوخی طبیعت که فقط یک لحظه از سال چنین تصویری در آب شکل می گیرد